Güldüm kendime.

Başlığı attım, alta indim cümleler kurmaya başladım falan. Birazdan anlatacaklarımı anlatıyorum işte diyorum ki patlıcan benim için şöyle gereksiz böyle gereksiz hayatımda hiç yeri yok falan. Sonra durdum düşündüm. Len. Kerata. Hayatında olan hangi şey senin için patlıcandan farklı ki ? Kimsenin de hakkını yemeyelim yine gerçi ama o kimse de kendini patlıcanla kıyaslamasın lütfen. Evet. Sözüm sanaydı genç.

Herneyse. Evet. Patlıcan demiştim. Nedir bu ya. Ya rabbim neden yarattın böyle bir sebzeyi-meyveyi-neyse oyu. Seveni edeni var ama sanmıyorum ki onların hayatında da patlıcan olmayaydı hiç bi eksikleri olmazdı. Benim var mı, hayır yok. Onların da olmazdı o zaman diye düşünüyorum. Görmedim de gerçi ulan patlıcan bulun bana yemedim aylardır senelerdir diyen birini. Çünkü öyle bişey o. Varsa hatırlanıyo. Yoksa yok zaten kimse hatırlamıyo.Hani olsa da olur olmasa da olur.pırt.

Bi de yemeği vardır hocam ya. İmam bayıldı. Bildiğin suikastçi lan. Biliyo tabi bu toplumun direklerinden biri imamlarımız. (ehe) Saldırıyo ordan, bel altından vuruyo bi nevi. Kerata seni.

Rengi de mor. O ne lan öyle. Gösterin öyle bi mor daha bana. Yok. Yeşil olsa anlarım. Sarı olsa kırmızı olsa yine anlarım ulan da mor nedir ya. Koskoca ilk-ortaöğretim yıllarım boyunca bi kere sürmedim fırçamı mor renge. O hep en kuru, hep en pürüzsüz olan yuvarlaktı. Çoğu zaman komple sulu boya kutusunu suyun altına soktuğum zamanlarda biraz kendine gelirdi falan ama hiç fırça değmedi mor renge. Öyle de bi rengi var yani: Ben fırça sürmediysem boktandır o renk.

Ha bi de anarşist bi renk. Aklıma direk kavga dövüş geliyo. Sağına soluna yediğin darbeleri düşün. Evet. Mor dimi. Mor.

Ne acayip bişeysin sen patlıcan ya. Nerden de geldin aklıma.