Bu da böyle bir anımdır

Selamlar

O gün bizim okulun bahar şenliğinde BASIN KOORDİNATÖRÜ olarak görevliyim. Sahne önünde fotoğraf çekiyorum. Kulüpler birliği başkanı konuşmasının sonunda şimdi size bir sürprizimiz var dedi. “Allah allah ne ki bu?” diye düşünürken havai fişekler foşurdamaya başladı.

Önceden bana söylemişti oysaki başkan “havai fişek atılacak, haberin olsun”

Neyse; fişekleri yakalamak için neredeyse boyum yüksekliğindeki demir çitlerin üstünden atlayarak, sahne önünden saha içine geçip koşmaya başladım. Makinemin üstündeki objektif dar açılı olduğundan, seyirci+sahne+fişek fotoğrafı yakalamam için sahanın en arkasına koşmam gerekiyordu. Koşarken yaka kartımın boynumda olmadığını farkettim. Koştuğum onca mesafeyi elimde fenerle geri yürüdüm. Ama bulamadım.Fişekler hala patlıyordu.

Koordinatör olduğum için (amma hava yaptım ama daha bitmedi) yaka kartımın üstünde “all access pass” yazıyordu. (şimdi bitti) O sebepten hemen güvenliklere haber verdim. Dedim “yaka kartlarına iyi bakın, görevli tek Çağatay benim. Başkasını almayın.”

Yedek kartımı boynuma geçirdikten sonra kuliste bütün arkadaşlara haber verdim, gören olur duyan olur diye.

Hikayenin özü burası. 10 kadar güvenlik görevlisi, 20 kadar kulis görevlisi-koordinatör, toplamda 30 kişiye yaka kartımın kayıp olduğunu söyledim.

Neyse.

Kartı kaybetmemin üstünden 1,5 saat geçmesinden sonra, kulislerin yanında bankta oturmuş, çektiğim fotoğraflara bakıyordum dinlenirken. Derken enseme sert bir şey battı saçlarımın arasından. “Ananskim” diyerek elimi saçıma soktum.

Evet; kart ordan çıktı.

La hadi ben salağım 1,5 saat farketmedim de, o 30 kişi nasıl görmedi o kartı saçımda bilmiyorum.

Neyse işte bu da böyle bir anımdır.

Adiyos

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir